ESQUEMA
1) CANTO DE ENTRADA
2) ESCOITA ACTIVA
3) CORAZÓN MISERICORDIOSO
4) GLORIA
5) ORACIÓN COLECTA
6) PROCLAMACIÓN DA PALABRA
1ª Lectura: Ex
12,1-8.11-14
2ª Lectura: 1 Co
11,23.26.
Evanxeo: Xn 13,1-15
7) OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
8) CREDO
9) FRATERNIDADE ORANTE
10) OFERTORIO
11) NOSO PAI
12) PAZ
13) COMUÑÓN
14) ACCIÓN DE GRAZAS
15) TRASLADO AO MONUMENTO
16) ALTARES: RETÍRANSE OS MANTEIS
Descarga o ficheiro
A festa do amor que fai do servizo entrega e xenerosidade
SINAL: A celebración é rica en contido, por
iso consideramos que o único sinal podería ser poñer no lugar onde imos
trasladar ao Santísimo o sinal que fomos construíndo ao longo da coresma. O
corazón de pedra transformado en corazón de carne.
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Onda Ti, Noso Pai (Nº 120)
GLORIA (Nº 14)
LECTURAS: O amor é o meirande (Nº 119)/Xesús é Señor (Nº 16)
OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50)
SANTO (Nº 39)
PAZ (Nº 46)
COMUÑÓN: Pan do ceo (Nº 53)
ADORACIÓN
SANTÍSIMO: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)
Podo do divino
e humano En estrañas linguas falar
Temos moita capacidade de dicir cousas, inda que non
temos esa mesma capacidade para pensar todo canto dicimos. A celebración desta
tarde non quere quedar en simples palabras, senón que quere avanzar ata chegar a
ser vida, feitos, accións, comportamentos. Porque falar do amor, nas súas
múltiples concrecións non é moi difícil. Porén, ser capaz de facer do amor o
motor que faga que nos acheguemos a quen nos necesita, que acompañemos a quen
está solo, que alentemos a quen se sente deprimido, que non calemos ante quen
está a sufrir maltrato ou calquera outra vexación... é todo un reto, e supón
sempre pasar da mediocridade silenciosa ao risco de ser mal mirado. Nesta tarde
na que, nas linguas nas que nos entendamos, queremos falar do divino desde o
servizo ao humano, non deixemos que as palabras bonitas secuestren a riqueza do
noso actuar. Poñamos amor e non indiferenza.
Se non teño
amor son talmente como o badalar da campá
· Polas veces nas que non somos máis ca un pandeiro que
fai barullo, pero non man que agarima; SEÑOR,
ACHÉGANOS A TÚA TENRURA.
· Polas veces nas que reducimos o amor a simples
palabras, esquecéndonos das persoas; CRISTO,
ACHÉGANOS A TÚA TENRURA.
· Polas veces nas que non convocamos como o fai a campá,
senón que desunimos e espallamos; SEÑOR,
ACHÉGANOS A TÚA TENRURA.
GLORIA
(Cantado (Nº 14))
LECTURAS
PROCLAMACIÓN
DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO ÉXODO
O Señor díxolles en Exipto a Moisés e a Aharón:
- "Teredes este mes polo primeiro dos meses, o
mes principal de todo o ano. Dicídelle a toda a comunidade de Israel: No día
dez deste mes que cada un busque un año por familia e por casa. Se a familia é
moi pequena para comer o año enteiro, que se xunte co veciño máis próximo á súa
casa, botando conta das persoas. O año será estimado conforme ao que cada un
poida comer. O año será sen defecto, macho e dun ano. Pode ser o mesmo un año
coma un cabrito. Gardarédelo ata o catorce deste mes e, entre lusco e fusco
dese día, inmolarao a comunidade toda de Israel en asemblea. Colleredes o
sangue e mollaredes con el as xambas e o lintel das casas nas que se vai comer.
Comerdes a carne esa noite, asada no lume, con pan sen levedar e con verduras
amargas.
Comerédelo deste xeito: a cintura cinguida, as
sandalias nos pés, o caxato na man. Comerédelo ás presas, pois é a Pascua do
Señor.
Esa noite pasarei eu por todo o Exipto e ferirei de
morte todos os primoxénitos, desde os dos homes ata os do gando. Farei cumprida
xustiza con todos os deuses de Exipto. Eu, o Señor. O sangue será o sinal das
casas onde vós habitades. En vendo o sangue, pasarei sen me deter, e así, cando
eu fira a Exipto, non vos tocará a vós a praga exterminadora.
Este día quedaravos na memoria e faredes nel festa
ó Señor. Será festa de precepto por tódalas xeracións.
PALABRA
DO SEÑOR
CANTO: O amor é o meirande (nº 119)
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO
AOS CORINTIOS
Irmáns e irmás:
Eu recibín do Señor, e transmitinvos tamén a vós,
que o Señor Xesús, na noite en que o entregaron, colleu pan e, despois de dar
grazas, partiuno e dixo: "Isto é o meu corpo, que se entrega por vós;
facede isto en lembranza miña". Do mesmo xeito, despois de cear, tomou a
copa dicindo: "Esta copa é a Nova Alianza, no meu sangue; cada vez que a
bebades, facédeo en lembranza miña".
Polo tanto, cada vez que comedes este pan e bebedes
esta copa, anunciades a morte do Señor, ata que El volte.
PALABRA
DO SEÑOR
CANTO: Xesús é Señor (Nº 16)
PROCLAMACIÓN
DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO XOÁN
Antes da festa da Pascua, sabía Xesús que lle
chegara a hora de pasar deste mundo para onda o Pai; e xa que amara ós seus que
estaban no mundo, amounos ata a fin.
E mentres ceaban -xa o Satán lle movera o corazón a
Xudas, o de Simón Iscariote, para que o entregase-, sabendo que o Pai lle
puxera todo nas mans, e que saíra de Deus e ía onda Deus, ergueuse da mesa e
deixou a túnica; e collendo unha toalla, cinguiuse con ela. Despois, botou auga
nunha palangana e comezou a lavarlles os pés ós discípulos e a secárllelos coa toalla
que levaba cinguida. Pero, cando chegou onda Simón Pedro, este díxolle:
- Señor, ¿vasme lavar os pés ti a min?
Xesús respondeulle:
- O que eu fago, ti non o entendes agora; halo
comprender despois.
Pedro replicoulle:
- Ti non me lavarás os pés a min endexamais.
Xesús respondeulle:
- Se non te lavo, non terás parte comigo.
Exclamou Simón Pedro:
- Señor, daquela os pés, as mans e maila cabeza.
Dille Xesús:
- Quen se bañou, non precisa máis que lavar os pés,
pois está todo limpo; e vós estades limpos, aínda que non todos.
Sabía quen o había de entregar: por iso dixo
"non todos estades limpos".
Despois que Xesús lles lavou os pés e vestiu a súa
túnica, sentou outra vez e preguntoulles:
-¿Comprendedes o que fixen convosco?. Vós
chamádesme "Mestre" e "Señor" e dicides ben porque o son.
Logo, se eu, o Señor e o Mestre, vos lavei os pés, tamén vós debedes lavarvos
os pés uns a outros. Deivos así un exemplo, para que, coma eu fixen convosco,
así fagades tamén vós.
PALABRA DO SEÑOR
O amor é o meirande dos dons que nos veñen de Deus
ü Poñendo os pés na terra, e desde todo canto hoxe
estamos a celebrar en todas as comunidades cristiás, non só nos sentimos
movidos a escoitar a súa palabra; senón que El nos urxe a poñela en práctica, a
darlle vida, a superar a tentación de facela palabra vella, morta e sen
capacidade transformadora.
ü E só podemos superar esta tentación de facer
insubstancial a palabra de Deus se nos esforzamos en prestar atención cando se
proclama, en interiorizar o que temos escoitado, e, lendo os sinais dos tempos
nos que vivimos, aprender a facer da palabra pregoeira do actuar humanizador e
solidario con todas aquelas causas que dignifiquen ao ser humano. Todas aquelas
causas que fagan del o centro; que non se deixen levar pola forza do mimetismo
da maioría, falta de creatividade e sempre disposta a resaltar o negativo das
cousas, no canto de potenciar o bo, o que une, o que anima, o que conmove, o
que cambia verdadeiramente o corazón.
ü Un corazón que, como fomos vendo ao longo da coresma,
se nós queremos, podemos cambiar para facer que a dureza e friaxe da pedra que
fai invisibles ás persoas e pon distancia entre nós, mude nun actuar que
escoita, acolle, alenta e dá testemuño, porque o cre e vive do Deus de Xesús, a
quen esta tarde acompañamos na mesa da Eucaristía, no servizo agarimoso e
dispoñible dos nosos curas e no traballo, voluntario, gratuíto e sempre agradecido,
dos moit@s vountari@s das Cáritas que dun cabo ao outro do mundo escoitan,
serven e acompañan a quen se sente excluído e non recoñecido. Agradezámoslle ao
Señor que nos teña agasallado neste Xoves Santo coa invitación a ir camiñando,
paseniñamente, pero sen estancarnos, polos vieiros que fan do noso corazón de
carne:
o don de fraternidade
o don de servizo
o don de xenerosidade
O amor é O misterio, que a todos nos custa entender
Desde o
misterio deste amor sempre xeneroso e rebordante que celebramos esta tarde,
rezamos xunt@s a oración comuitaria dicindo:
GRAZAS, SEÑOR, POR ENTENDERNOS E ACOMPAÑARNOS NA
VIVENCIA DO AMOR
1.
Pola Igrexa, para que abandone a súa zona de conforto, que a fai opresora
ante os pobres e a asimila aos poderosos, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ENTENDERNOS E ACOMPAÑARNOS NA
VIVENCIA DO AMOR
2.
Para que as nosas comunidades parroquiais rompan coa rutina do costume e da
falta de ilusión, incapaces de testemuñar que Deus, desde o noso actuar, faise servizo,
solidariedade e entrega xenerosa, OREMOS
GRAZAS, SEÑOR, POR ENTENDERNOS E ACOMPAÑARNOS NA
VIVENCIA DO AMOR
3.
Para que o testemuño de tantas persoas voluntarias, que poñen o seu tempo
ao servizo dos máis débiles e esquecidos, mova os nosos corazóns non só a non
desconfiar da súa entrega, senón que a colaborar coa nosa axuda material nas
súas causas solidarias, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ENTENDERNOS E ACOMPAÑARNOS NA
VIVENCIA DO AMOR
4.
Polas comunidades cristiás que esta tarde celebramos, dun cabo ao outro do
mundo, que Deus se encarnou facéndose amor no pan da Eucaristía, na Palabra
proclamada e no corazón capaz de sentir o latexo do irm@n, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ENTENDERNOS E ACOMPAÑARNOS NA
VIVENCIA DO AMOR
5.
Por todos os sacerdotes, que hoxe celebran o mandato de Xesús de "facede isto en memoria de min",
para que non caian/mos na tentación de ser funcionarios ao servizo do
carreirismo intraeclesial/clerical, senón verdadeiros e alegres servidores dos
máis pequenos e esquecidos, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ENTENDERNOS E ACOMPAÑARNOS NA
VIVENCIA DO AMOR
Acolle Señor a oración que nesta tarde de fe e servizo compartimos xunt@s
reunidos no teu nome. P.X.N.S. Amén.
O amor é o Meirande dos dons que nos veñen de deus
Grazas
porque o misterio da túa presenza non nos deixa caer no pragmatismo.
Grazas
porque inda que nos custa entender e somos duros para facelo, segues a ser
xeneroso con nós.
Grazas
porque ante o noso amor tantas veces circuitado, ti segues a amarnos de xeito
incondicional.
Grazas
porque nos ofreces a Eucaristía como encontro alegre de xustiza compartida.
Grazas
porque na túa pedagoxía cabemos tod@s, e a tod@s nos prestas atención;
especialmente aos que máis necesitan a túa tenrura.
Grazas
porque non cansas de insistir de que só quen serve pode entender o que é o
amor.
Grazas
porque fas da acollida man que entrelaza e non se solta a pesares das
dificultades e desatinos polos que pasamos.
Grazas
por nos urxes para que sexamos capaces de experimentar o amor no servizo e na
entrega aos máis necesitados e invisibles do noso mundo: as maltratadas, os abusados,
as perseguidas, as esquecidas, as violadas, as explotadas...
Grazas,
Señor, porque inda que nós marchamos e te deixamos só, Ti permaneces fiel e
sempre á nosa espera.
Traslado do Santísimo ao Monumento
(Facémolo en silencio; unha vez
alí, cantamos Salve santo sacramento)
Comentarios