Ir al contenido principal

2 domingo TO 2022 C

 SERVIR SUPÓN SABER ESTAR PRESENTE NO MOMENTO XUSTO

CANTO GOZOSO

Entrada.- Que ledicia ( )

Lecturas.- As túas palabras, Señor, son espírito e vida (  )

Ofertorio.- Acharte presente (  )

Comuñón.- Xesús é Señor ( )

ESPERTANDO Á RENOVACIÓN

Saber estar no lugar adecuado no momento xusto, ten suposto non poucas alegrías, e evitado tamén non poucas tristezas a quen foi protagonista nesa situación. E disto, da discreción de saber estar fálannos hoxe as lecturas. Non calar cando vemos unha inxustiza, dicir a palabra xusta sen necesidade de caer en verborreas baleiras, non pasar de largo cando alguén está nunha situación de dificultade, saber agardar sen alporizarnos, son todas elas actitudes nas que a discreción se converte eixe no que a persoa é centro desde o que ir artellando a vida.

Deixemos que esta palabra enchoupe o noso corazón coa discreción de quen, sen facerse notar, vai sementando estrelas de encontro e solidariedade alí por onde pasa.

ABRÍNDONOS Á MISERICORDIA

·      Polo noso intento de destacar sen valorar o que outras persoas fan. Señor, que a discreción dirixa a nosa vida.

·      Por non saber calar a tempo. Cristo, que a discreción dirixa a nosa vida.

·      Porque a nosa autosuficiencia non nos deixa ser persoas sinxelas. Señor, que a discreción dirixa a nosa vida.

PALABRA PROCLAMADA 

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

 

Por Sión non quedarei en silencio,

e por Xerusalén non ficarei quedo,

ata que a súa xustiza saia como un resplandor

e a súa salvación alume coma unha lámpada.

Os pobos verán a túa xustiza e tódolos reis a túa gloria,

chamaráseche cun nome novo, o que indique a boca do Señor.

Serás coroa preciosa na man do Señor

e turbante rexio na palma da man do teu Deus.

Non se che volverá chamar "Abandonada",

nin á túa cidade se lle volverá dicir "Ruína",

senón que a ti se che chamará "Ti e-lo meu amor"

e á túa cidade se lle chamará "A casada".

Si, o amor do Señor estará en ti,

e a túa cidade casará.

Como casa un mozo cunha virxe,

así  casará contigo o teu Construtor.

O gozo que sente o noivo pola noiva,

sentirao o teu Deus por ti. Palabra do Señor.

 

 

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMAIRA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS CORINTIOS

 

Irmáns e irmás:

Hai diversidade de dons, pero un mesmo Espírito. Hai diversidade de servicios, pero un mesmo Señor. Hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus, que é quen realiza todo en todos.

A cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para o ben común. A un o Espírito dálle palabra de sabedoría; a outro dálle palabra de ciencia o mesmo Espírito; a aquel outro o mesmo Espírito concédelle fe. A un este mesmo Espírito dálle o don de curacións; a outro, o don de facer milagres; a outro, o don da profecía; a outro, discernimento de espíritos. A un, don de falar distintas linguas; a outro, o saber interpretar esas linguas. Pero todo isto é un e o mesmo Espírito quen o realiza, repartindo a cada un en particular, como a El lle parece. Palabra do Señor.

 

 

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN

 

Houbo un casamento en Caná de Galilea, e estaba alí a nai de Xesús. Tamén foi convidado Xesús e mailos seus discípulos ó casamento. Chegou a falta-lo viño e a nai de Xesús díxolle:

‑Non che teñen viño.

Replicoulle Xesús:

‑Muller ¿que ten que ver iso comigo e contigo? Aínda non chegou a miña hora.

Súa nai díxolles entón ós servidores:

Facede o que el vos diga.

Había alí seis tinas de pedra para as purificacións dos xudeus, que levaban ó pé de cen litros cada unha. E ordenoulles Xesús:

‑Enchede de auga as tinas.

Eles enchéronas de todo.

Díxolles entón:

‑Collede agora e levádelle a proba ó mestresala.

Eles levárona. E, cando o mestresala probou a auga volta viño, sen saber de onda viña (os servidores si que o sabían, que eles colleran a auga) falou co noivo e díxolle:

‑Todo o mundo pon de primeiras o viño bo e, cando xa están bébedos, o máis cativo; ti, en troques, deixáche-lo viño bo para agora.

Foi así como fixo Xesús o primeiro dos signos en Caná de Galilea; manifestou a súa gloria, e creron nel os seus discípulos. Palabra do Señor.

 

PALABRA REMOÍDA

·      Nos tempos que estamos a vivir, e dos que nós tamén somos construtores, é habitual atoparnos con persoas ás que lles gusta destacar ou darse a coñecer, que saiban o que din e fan. Non temos máis que pensar un pouco nas redes sociais e en todo o que nelas vai poñendo a xente. O que acaba converténdose nunha exposición permanente, con gardas de vinte e catro horas, ao que non escapa ningunha cousa da vida. Parece que, para moitas persoas, o sentido da súa vida está en que coñeza cantas máis xente mellor; sen importar a razón dese ser coñecidas. Búscase que sexan os “likes” os que dean sentido  á vida, aínda que aquilo que se está a valorar sexa insubstancial ou sen contido. O que importa é que sexan moitas as persoas que o vexan, porque iso trae fama e popularidade. 

·      Fronte a esta forma de abordar a presenza e a aportación ao desenvolvemento da sociedade, a palabra de Deus volve falarnos nun sentido distinto: a discreción. Unha discreción que se fixa no traballo ben feito, silencioso e sen necesidade de  publicitalo, pero que se centra no ben das persoas. O que as fai felices, o que as axuda a superar atrancos e evita que queden soas e illadas. A proposta cristiá, que nos achega hoxe a palabra, asentada no non esquecer que somos imaxe e semellanza de Deus, inda que vaia contracorrente, segue a facer posible que o humano, o que humaniza, o que fai feliz, o que fai ben ás persoas... é o que verdadeiramente importa.

·      E como lideresa desta discreción, pero non por iso pasividade ou inanición, aparece hoxe María. Ela sempre adoitaba estar no lugar adecuado cando era preciso. E vemos como Xesús sabe escoitala, sabe estar pendente do que outras persoas lles din, sabe poñer a confianza, non na autosuficiencia, senón na sinxeleza e na discreción. E isto fai que ante tanto barullo dunha e doutra parte, aprendamos a buscar e valorar a importancia dos silencios como momentos e experiencias de autocoñecemento e verdadeira reflexión. Que este sexa o sinal de que a nosa mirada segue na xeira de Xesús! .

COMPARTINDO O QUE NOS UNE

Presentamos agora a oración comunitaria dicindo: Señor, grazas , por invitarnos a facer da discreción servizo.

·      Para que a Igrexa saiba traballar con discreción na busca do ben das persoas e da sociedade. Oremos. Señor, grazas por invitarnos a facer da discreción servizo.

·      Para que nas nosas parroquias actuemos coa discreción que sempre merece a man tendida a quen nola solicite. Oremos.. Señor, grazas por invitarnos a facer da discreción servizo.

·       Para que nós non fagamos da vida escaparate, senón servizo gozoso canto trae felicidade servizal aos nosos corazóns. Oremos. Señor, grazas por invitarnos a facer da discreción servizo.

Na túa man poñemos Señor a nosa oración de hoxe, coa convicción de que sempre acompañas o noso camiñar. Por Cristo o noso Señor. Amén.

 

AGRADECENDO O DON DA FE

María, veño saudarte e darche grazas. Hoxe descubrinte cunha luz nova. Agora comprendo mellor o teu lugar na vida de Xesús. Quero que teñas tamén un lugar fundamental na miña vida. Pídoche que me ensines a vivir a túa sinxeleza e profundidade, a túa apertura a Deus e o teu compromiso con Xesús. Que coñecéndote e amándote cada día máis, poida coñecer e amar mellor a Deus e aos meus irmáns e irmás. Amén

(cat.server.grupo-sm.com/ecat_Documentos/AR181204_011148.pdf  )

Comentarios

Entradas populares de este blog

Venres Santo 2021

  (Quen preside/dirixe a celebración, comeza poñéndose en actitude de adoración diante do monumento.) Da cruz de Xesús ás cruces do noso tempo CANTOS Entrada .-  Seguirei os teus pasos (Nº 103) Lecturas .- Ergo os meus ollos (Nº 112) Adoración da cruz .- Pai, Pai  Comuñón . Acharte presente (Nº 51)  SEGUIREI OS TEUS PASOS              A sobriedade marca a liturxia do Venres Santo. A celebración de hoxe invita ao silencio, á revisión interior, a facer a nosa reflexión sobre cales son as nosas decisións: desde onde as tomamos, se somos conscientes de que non sempre acertamos, de incorporar a fraxilidade e a capacidade de equivocarse no discernimento previo... Non estamos a falar de si somos dun ou doutro equipo, de algo accesorio, senón de cales son as liñas mestras desde onde queremos camiñar na vida. Esas liñas que nos orientan e nos van dicindo que non todo é igual nin que tampouco todas as decisións teñen nin o mesmo valor nin as mesmas consecuencias.  A celebración de hoxe chámanos,

Xoves Santo 2021

  Tarde de amor vivido, celebrado e compartido CANTOS   Entrada: Déixate querer (Nº 61) Lecturas: O amor é o meirande (Nº 120) Ofertorio: Onda ti, noso Pai (Nº 121) Comuñón: Pan do ceo, pan de vida (Nº53)         Procesión ao Monumento:  Quédate, Señor, connosco (Nº 63) DEIXÁNDONOS QUERER           Comezabamos cantando Déixate querer. Toda unha invitación a poñer o mellor de cada un/ha de nós, para poder celebrar con paz, esperanza e dispoñibilidade este encontro comunitario de Xoves Santo. E que mellor que facelo deixándonos querer por Aquel que, pasou facendo o ben, e nos deixou  este sinal de Mesa compartida para facer memoria agradecida da súa presenza.          Poñamos logo o mellor de nós para saír da celebración co fortalecemento de quen non se vén abaixo nas dificultades nin tampouco se retrae ante canto nos pide facer da fraternidade luz e guía da nosa vida. NA GRANDEZA DO SEU AMOR MISERICORDIOSO ·        Polas faltas de amor coas que puxemos distancia na relación coas demais

Pentecoste 2021

    FAGAMOS POSIBLE QUE O ALETEXO DAS ÁS DO ESPÍRITO AFASTE O NOSO PESIMISMO CANTO GOZOSO ö   ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos (Nº 5) ö   LECTURAS:  Manda o teu Espírito (Nº 126) ö   OFERTORIO:  Recibe Señor (Nº 31) ö   COMUÑÓN:  Non vou só (Nº 60) ABRINDO O CORAZÓN Cincuenta días despois do domingo de resurrección, chegamos ao remate do tempo de Pascua: Pentecoste. Tempo para reinventarnos, ilusionarnos e sentir a ledicia de ser comunidade, de non caiñar sos, de sabernos compartindo un mesmo proxecto, o de Xesús, desde culturas, linguas, países e situacións vitais distintas. Pero sempre deixándonos levar da forza e do aléiteo do Espírito como impulsor das nosas presenzas e do noso camiñar cotián. Hoxe chegamos ao remate deste tempo pascual, pero a vida segue. Xesús non nos deixa. Esforcémonos para que non sexamos nós os que nos imos afastando del. UN CORAZÓN MAGOADO û    Para que non deixemos que o desánimo nos roube a esperanza;  SEÑOR, QUE SUPEREMOS OS NOSOS DESACOUGOS. û    Para qu