REMOL EPIFANÍA 2011

Sen Ti non somos nós......

e sen ti, tampouco

PÓRTICO

Paz e ben. Hoxe é un día máxico e de maxia. Máxico porque Deus sen os mostra a tod@s, sen reparar na nosa condición social, na cor da nosa pel, no xénero ou en calquera outra cousa. Deus móstrasenos como brazo sempre aberto para acoller sen exclusións e para darnos tódalas apertas posibles. Acaso isto non é máxico para ilusionarnos e ilusionar?. Pero tamén é día de verdadeira maxia, a maxia onde a ilusión, a sorpresa e a capacidade de sorprendernos non ten límites, tanto para os pequenos como para os grandes. Con esta invitación a non perder nunca a maxia da ilusión, comecemos a nosa celebración de hoxe.

PERDÓN

• Señor, inda que Ti nos invitas á maxia da ilusión, nós confundimos o camiño e andamos no pesimismo, por iso che dicimos, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á MAXIA DO TEU AMOR.
  
• Señor, Ti non cansas nunca de dicirnos que só quen ten capacidade de sorprenderse seguirá fiel no teu vieiro, por iso che pedimos, CRISTO, QUE NOS ABRAMOS Á MAXIA DO TEU AMOR.
  
• Señor, polas veces nas que nos fallan as formas e non somos capaces de acoller a maxia da túa mensaxe, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á MAXIA DO TEU AMOR.
  

 

REMUÍÑO

• SOBRE TI RESPLANDECE O SEÑOR: Neste día da Epifanía –manifestación–, Deus móstrasenos de tod@s e para tod@s, sen poñer nin barreiras nin fronteiras que separen. A pesares de que o temos escoitado, e mesmo dito moitas veces, Deus, si, o que nace neno e se vai revelando en Xesús, non é o que pon dificultades, atrancos, leis… que lle van facendo a vida máis difícil aos que son de fóra, teñen menos ou non gozan de recoñecemento social. Non, non é Deus quen iso fai, senón nós. Nós que nos tomamos as cousas tan en serio que cando vimos á misa cústanos recoñecer que pedir perdón é deixar atrás e non gardar nada no cofre do rancor; nós que para non sentir vergoña non somos capaces de abrir as mans no Nosopai e dicirlle que nos pomos nas súas mans; nós, que cando damos a paz cústanos entender que debemos mirarnos aos ollos e dicir convencidos: "e contigo tamén"; nós que ás veces sentimos vergoña de cantar, esquecendo que o canto tamén é oración. Pois a pesares de que todas estas cousas as facemos sen acabar de tomar en serio a fe que profesamos, seguimos sendo queridos por El. E sobre cada un e cada unha de nós, cada día e en cada momento, a luz do Señor resplandece e acompaña.
  
• TRANSMISORES DUN MISTERIO DE AMOR TOTAL: Unha luz que nos converte en testemuñas e transmisores do verdadeiro amor. Non o amor que se desgasta co paso do tempo; non o amor físico que esmorece cando se acaba a química; non o amor irreal de mundos ficticios e ilusións irrealizables, senón o amor do paso a paso e do día a día; o amor de man con man e camiño compartido, o amor capaz de ergue-la cabeza e mirar aos ollos sen sentir nin vergoña, nin a culpabilidade de quen ten sido collido nun renuncio. Non, o amor que hoxe queremos celebrar coa festa dos Reis, é o amor total e auténtico, pobre nos seus logros pero rico, moi rico no esforzo e na unión de ir avanzando para facerlle a vida máis doada e feliz aos que están ao noso lado e aos que virán despois ca nós. Que mellor agasallo ca este legado!. Que maior ilusión que deixarnos enchoupar deste amor, gratuíto e desprendido, e compartilo con cantos se senten, coma nós, ilusionados neste día no que a maxia do Deus salvador se quere estender a tod@s e sen excepcións?.
  
• CAPACIDADE DE AGASALLAR: O seu é o mellor e maior dos agasallos. Un agasallo que non ten prezo nin tampouco se vende en ningún centro comercial, senón que é o agasallo inmaterial da súa presenza e da súa pegada ao noso carón, que nos urxe a ila facendo presente na acción e labor dos seus seguidores, nós, cada día a través do noso traballo e da nosa capacidade de superar dificultades e atrancos. Este agasallo que fai que nunca nos sintamos solos, lévanos tamén a nós a agasallar con el a cantos nos abren a súa man, nos piden a nosa compaña ou agradecen a nosa visita. Porque Deus xa está aquí, poñámonos en marcha para ensinarlle que o amor e o esforzo por facer as cousas ben é o mellor dos agasallos cos que El nos agarima cada día. Con un Deus así, como imos perde-la ilusión e deixar de crer nos Reis?
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Neste día no que a maxia do amor de Deus se abre como manto que acolle todo, presentámoslle a nosa oración a Aquel que volve saír ao noso encontro para dicirnos que nos quere. Respondamos xunt@s:

QUE A ILUSIÓN DOS REIS NON SEXA SÓ PARA OS NEN@S

• Para que na Igrexa saibamos acoller canta iniciativa leve a xerar ilusión, crear proxectos solidarios e esforzo por defender a dignidade humana, Oremos.
  

QUE A ILUSIÓN DOS REIS NON SEXA SÓ PARA OS NEN@S

• Para que desde as nosas comunidades, neste día no que se renovan as ilusións e se nos invita a vivir a fe sen complexos, nos comprometamos a levar sorrisos a aquelas familias ás que a tristura e as dificultades lle impiden poder encarar o futuro con esperanza, Oremos.
  

QUE A ILUSIÓN DOS REIS NON SEXA SÓ PARA OS NEN@S

• Por
  tod@s nós, para que non nos deixemos levar do pesimismo e o derrotismo, que impiden a tantas persoas encarar o mañá coa esperanza de que só unindo brazos e corazóns poderemos superar dificultades, Oremos.
  

QUE A ILUSIÓN DOS REIS NON SEXA SÓ PARA OS NEN@S

Señor, que a ilusión que os Reis van deixando na porta do noso corazón sirva para xerar correntes de renovación, esperanza e proxectos de futuro nas nosas vidas, nas nosas parroquias e nas nosas familias. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Unha vez, un home dixo polo baixo: "Deus, dime algo". E unha árbore cantou. Pero o home non escoitaba. Logo, o home falou máis alto pedindo: "Deus, fálame". E o vento asubiou ao seu redor. Pero o home non oía. O home mirou ao seu redor e gritou: "Deus, déixame que te vexa!". E unha estrela prendeu con forza no ceo. Pero o home non miraba. Entón, o home gritou; "Deus, móstrame un milagre!". E nese momento naceu un neno. Pero o home non o soubo.

    Logo o home, xa desesperado, pediu a berros: "Tócame, Deus; faime saber que estás aquí!". Ao dicir isto, Deus baixou e tocoulle. Pero o home, sen darse conta, espantou a bolboreta que voaba ao seu redor e seguiu a camiñar".

CANTOS

• PANXOLIÑAS