O PODER QUE LIBERA: A FORZA DE QUEN NON NECESITA DOMINAR A NINGUÉN
CANTO GOZOSO
§ ENTRADA.- Unha xuntanza de amor ( 7)
§ LECTURAS.- Contade as marabillas ( 24 )
§ OFERTORIO.- Cantádella ao Señor ( 33 )
§ COMUÑÓN.- Déixate querer ( 61)
OLLOS ABERTOS
Benvidas e benvidos a
esta mesa. Hoxe a Palabra choca frontalmente coa nosa realidade: vivimos nun
sistema que nos esixe ser sempre fortes, estar sempre arriba e nunca baixar a
garda. Pero neste escenario de "gañadores", Xesús lánzanos unha
invitación que soa a subversión: Vinde a min as persoas cansas e oprimidas.
A súa proposta de
humildade non é debilidade, é a única forza que libera. Mentres o mundo nos
empurra a dominar, Xesús ensínanos que o verdadeiro poder reside en quen xa non
ten nada que demostrar, nada que impoñer e nada que protexer. Vimos aquí hoxe
tal e como somos: cos nosos cansazos, coas nosas feridas e coa nosa fraxilidade
á vista. Vimos aprender que o seu "xugo" non aplasta, senón que nos xungue
coa vida. Se a nosa fe non é un lugar de alivio para quen non pode máis,
estamos a confundir o Reino de Deus cunha oficina de esixencias.
Que esta mesa sexa, hoxe,
o fogar onde aprendemos que a nosa dignidade non reside en ser persoas
gañadoras, senón que é agasallo do Pai.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
·
O
profeta Zacarías lémbranos que o estilo de Deus non precisa do estrondo do
poder. Polas veces nas que nos deixamos levar pola violencia, a soberbia ou o
desexo de aplastar a quen camiña ao noso lado para sentirnos superiores, SEÑOR,
ACOUGA A NOSA ALMA.
·
Paulo
convídanos a vivir desde a liberdade do Espírito. Polas veces nas que apagamos
esa voz no noso corazón, preferindo o camiño cómodo do éxito persoal e o ruído
da nosa propia autosuficiencia, CRISTO, ACOUGA A NOSA ALMA.
·
Xesús
chámanos a acompañar, pero preferimos impoñernos e cangar o lombo dos demais
con pesadas cargas, por iso che dicimos, SEÑOR, ACOUGA A NOSA ALMA.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA
PROFECÍA DE ZACARÍAS
Relouca, filla de Sión,
grita de ledicia, filla de
Xerusalén.
Velaí chega o teu rei,
é xusto e protexido do Señor,
humilde e montado nun burro,
si, nun burriño fillo dunha burra.
Eu acabarei cos carros de Efraím
e cos cabalos de Xerusalén,
acabarase o arco de guerra
e El anunciará a paz ás nacións,
reinará desde un mar a outro mar,
desde o Éufrates ós confíns da
terra.
PALABRA DO
SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Señor,
bendicirei por sempre o teu nome
Meu Deus e meu rei, quero
enxalzarte
e bendicir por sempre o teu nome.
Bendicireite o día enteiro,
louvarei por sempre o teu nome.
Señor,
bendicirei por sempre o teu nome
O Señor é clemente e compasivo,
tardo á ira e rico en amor.
O Señor é bo para todos,
garimoso con tódalas súas obras.
Señor,
bendicirei por sempre o teu nome
Lóuvente, Señor, as túas obras,
bendígante os teus amigos.
Pregoen a gloria do teu reino,
proclamen as túas fazañas.
Señor,
bendicirei por sempre o teu nome
O teu reino é reino eterno,
o teu goberno dura por xeracións.
O Señor sostén a tódolos que caen
e endereita os que se dobran.
Señor,
bendicirei por sempre o teu nome
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA
NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS ROMANOS
Irmáns e irmás:
Vivide conforme o Espírito, posto
que o Espírito de Deus habita en vós: se algún non ten o Espírito de Cristo,
ese non é de Cristo. Se Cristo está en vós, o voso corpo certamente está morto
por culpa do pecado, mais o Espírito é vida por causa da xustiza. Se o Espírito
do que resucitou dos mortos a Xesús habita en vós, o mesmo que resucitou a
Cristo dos mortos vivificará os vosos corpos mortais polo seu Espírito que
habita en vós.
Polo tanto, irmáns, somos de certo
debedores; pero non da baixa condición, para vivirmos segundo ela. Porque, se
vivides segundo a baixa condición, teredes que morrer pero, se coa axuda do
Espírito mortificáde-las obras do corpo, viviredes.
PALABRA DO
SEÑOR
PROCLAMACIÓN
DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Naquel tempo dixo Xesús:
-
Bendito sexas, meu Pai, Señor do
ceo e mais da terra, porque lles escondiches estas cousas ós sabios e ós
prudentes e llas revelaches á xente humilde. Si, meu Pai, bendito sexas por che
agradar iso así. Meu Pai ensinoume tódalas cousas e ninguén coñece ó Fillo agás
o Pai, nin coñece ó Pai agás o Fillo e aquel a quen o Fillo llo queira revelar.
Achegádevos a min tódolos que estades cansos e oprimidos, que eu vos
aliviarei. Cargade co meu xugo e aprendede de min, que son bo e humilde de
corazón e atoparedes acougo para as vosas almas; porque o meu xugo é lavadoiro
e a miña carga liviá.
PALABRA
DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
· Zacarías lanza unha mensaxe totalmente novidosa e
desarmante: o rei non chega en tanque, chega nun burro. É a demolición da nosa
obsesión por medir o valor dunha persoa polo seu éxito ou a súa capacidade de
impoñerse. Vivimos nun sistema que nos educa para o dominio, onde ser forte significa
ter a capacidade de pisotear ou ignorar ao resto. Pero aquí está a clave que
moitas veces esquecemos: quen necesita humillar, quen precisa dominar, quen ten
que sentirse superior aos demais para ter a autoestima alta, non é unha persoa
poderosa; é unha persoa profundamente incapaz. É alguén tan pobre por dentro,
tan inseguro, que só se sostén se ten a alguén abaixo para que o seu ego non
colapse. O dominio non é un signo de forza, é a proba irrefutable da nosa
fraxilidade e da nosa incapacidade para establecer vínculos sans.
· Paulo, pola súa banda, non nos fala de
misticismos etéreos, senón da orientación básica que guía os nosos pasos. Vivir
"segundo o Espírito" é, humanizar o noso xeito de estar no mundo.
Mentres que "a carne" —ese egoísmo que nos corroe— nos empurra a ver
aos demais como competidores ou como chanzos para o noso propio ascenso, o
Espírito é ese alento que nos obriga a saír do noso propio embigo. Non podemos
esquecer que Nada hai verdaderamente humano que non atope eco no corazón da
Igrexa. Vivir no Espírito non é cumprir un protocolo relixioso, é ter a
valentía de renunciar ao noso status para facerlle espazo á outra persoa. É
deixar de tratar a vida como unha contabilidade de éxitos e fallos, e comezar a
tratala como unha rede de coidados. Se non somos quen de saír de nós mesmos
para recoñecer a dignidade de quen vai connosco, se a nosa fe non treme coas
tristezas e angustias da xente, entón non estamos no Espírito, estamos no ruído
da nosa propia vaidade. A vida nova comeza cando entendemos que a nosa
dignidade non se mide polos nosos logros, senón pola nosa capacidade de acoller
á outra persoa.
· Ao final, Xesús lanza un órdago que moitas veces
desvirtuamos: Achegádevos a min. Non é unha chamada a retirarnos do
mundo nin a buscar un refuxio acolledor para fuxir dos problemas; é unha
invitación a cambiar de compañeiro de viaxe. As persoas estamos esgotadas de
tentar cargar coas nosas crises soas, de medirnos polo noso rendemento e de
camiñar baixo o xugo dun sistema que nos oprime. O seu "vinde a min"
revélanos que o verdadeiro descanso non consiste en deixar de esforzarnos,
senón en deixar de facelo en solitario. El é o compañeiro de carreira que non
está só na meta esperando aplausos, senón que vai na pista connosco, soportando
a mesma fatiga e o mesmo peso. O seu "xugo levadeiro" non é a
ausencia de dificultade, é a certeza de que a nosa carga xa non é nosa
exclusivamente. Achegarse a El é, precisamente, recoñecer que xa non temos que
demostrar nada a ninguén; é a liberdade de quen descobre que, en medio da
carreira de fondo que é a vida, non imos á deriva, senón sostidas e sostidos por
un amor que non cambia de opinión nin nos abandona cando as forzas fallan.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Xesús
convídanos a camiñar ao seu carón, sen o peso esgotador das nosas máscaras e da
nosa soberbia. Con esta confianza, achegamos as necesidades que nos asfixian e
a esperanza que nos mantén en pé dicindo:
GRAZAS,
SEÑOR, POR SOSTERNOS CO TEU AMOR
1.
Pola
Igrexa: para que deixe de vivir instalada na súa propia burbulla de autoridade
e aprenda, de verdade, que é lugar de acollida e non de xuízo, OREMOS.
2.
Polas
nosas comunidades: para que non sexan grupos que exclúen ou clasifican ás
persoas, senón espazos onde a nosa canseira se converta en compromiso para que
ninguén teña que cargar co seu peso en solitario, OREMOS.
3.
Por
Venezuela: polas vítimas e as familias que sofren as feridas causadas polos
terremotos; que a solidariedade e a axuda non se deteñan e que, entre tanta
destrución e medo, sintan que non están abandonadas, OREMOS.
4.
Por cada
unha e cada un de nós, que moitas veces intentamos demostrar que o podemos todo
para non amosar a nosa fraxilidade. Para que atopemos a valentía de tirar a
máscara e permitamos que os demais nos axuden a cargar o noso xugo, OREMOS.
Señor,
ti que coñeces a nosa fatiga e os nosos esforzos inútiles por ser os primeiros,
axúdanos a camiñar ao teu paso. Que o teu amor sexa a nosa única medida e a
nosa forza constante, para que a nosa vida non sexa unha carreira de
supervivencia, senón un camiño compartido de liberdade e esperanza. P.X.N.S.
Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
· Xesús díxonos que o seu xugo é levadeiro, pero a
realidade que atoparemos fóra está chea de pesos imposibles.
· Xesús díxonos que descansásemos nel, pero non
para quedar inmóbiles, senón para recuperar a forza de seguir camiñando.
· Xesús díxonos que non carguemos con pesos que nos
asfixian; por iso, ao saír, deixemos na porta a nosa soberbia e a nosa
necesidade de parecer invencible.
· Xesús díxonos que o amor non é un sentimento, é a
decisión de non permitir que ninguén camiñe agobiado á nosa beira.
Vaiamos
e busquemos á persoa cansa e sexamos a súa forza. Non deixemos que ninguén
cargue en solitario coa súa cruz.
Comentarios