SER FENDA POR ONDE A LUZ SE ABRE PASO
CANTO GOZOSO
ö ENTRADA: Eu soñei (58)
ö LECTURAS: As túas palabras (113)
ö OFERTORIO: Na nosa terra (36)
ö COMUÑÓN: No colo da miña nai (49)
ESCOITA ACTIVA
A festa do
Apóstolo Santiago é moito máis que unha data no calendario; é o latexo
compartido de todo un pobo que se recoñece na súa historia. Hoxe paramos o noso
camiñar para volver a casa, para recoñecer que somos froito dunha terra que nos
fala a través da nosa lingua, da nosa cultura e dun xeito único de entender a
vida. Dar grazas a Deus pola fe recibida non é só mirar ao ceo, é mirar as mans
dos nosos avós e das nosas avoas, a suor de quen traballou esta terra e a
resiliencia das persoas que souberon manter viva a chama da dignidade cando
todo parecía esmorecer.
Non esquecer as
nosas raíces é o único xeito de non perder o rumbo. Porque só quen sabe de onde
vén, quen é capaz de nomear o mundo na lingua na que aprendeu a dicir
"mamá", ten a forza necesaria para abrirse ao universal sen
desnaturalizarse. Somos terra de camiñantes, de emigración e de volta, de ollos
postos no horizonte pero cos pés ben fondados na nosa tradición.
A nosa lingua e a
nosa cultura non son muros para protexernos, son pontes para acoller. Que este
día sexa para renovar o noso compromiso: ser unha Igrexa de portas abertas,
galega na forma e universal no corazón, onde a dignidade de cada persoa sexa o
tesouro que máis coidamos.
CORAZÓN FERIDO
·
Polas veces nas
que esquecemos a memoria agradecida dos nosos antepasados; SEÑOR, QUE AS
NOSAS RAÍCES DEAN FROITO DE FRATERNIDADE.
· Polas veces nas que non facemos da nosa lingua
motivo de orgullo e ferramenta para construír fraternidade, CRISTO, QUE AS
NOSAS RAÍCES DEAN FROITO DE FRATERNIDADE.
· Polas veces nas que a dispoñibilidade e o
servizo non foron motor das nosas accións, SEÑOR, QUE AS NOSAS RAÍCES DEAN
FROITO DE FRATERNIDADE.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA
RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Os apóstolos daban testemuño
da resurrección do Señor Xesús con gran poder, e todos gozaban de grande
estimación.
Por medio dos apóstolos
facíanse moitos sinais e prodixios entre o pobo.
Cando os trouxeron,
presentáronnos ante o Sanedrín. O sumo sacerdote interrogounos dicindo:
© Prohibirámosvos
formalmente ensinar nese nome, e con todo, enchedes Xerusalén coa vosa doutrina
e queredes cargar sobre nós a sangue dese home.
Pedro e os apóstolos
responderon:
© Hai
que obedecer a Deus antes que aos homes. O Deus dos nosos pais resucitou a
Xesús, a quen vós matastes pendurándoo dun madeiro. Deus exaltouno á súa
dereita, facéndoo Xefe e Salvador, para conceder a Israel a conversión e o
perdón dos pecados. Nós somos testemuñas distas cousas, nós e o Espírito Santo
que Deus deu aos que lle obedecen.
Ao oír isto, enchéronse de
rabia e querían matalos.
Naquel tempo, o rei Herodes
botou man dalgúns membros da Igrexa para maltratalos, e fixo pasar a espada a
Santiago, irmán de Xoán.
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Os que entre bágoas sementan,
entre cantares recollen.
Cando vire o Señor a sorte de
Sión,
estaremos coma en soños.
Terémo-la boca chea de risos
e a lingua de cantares.
Os que entre bágoas sementan,
entre cantares recollen.
Os pagáns dirán entón:
-"O Señor fai con eles
cousas grandes".
O Señor fai connosco cousas
grandes,
estamos cheos de alegría.
Os que entre bágoas sementan,
entre cantares recollen.
Vira, Señor, a nosa sorte,
coma os regatos no deserto.
Os que entre bágoas sementan,
entre cantares recollen.
Os que entre bágoas sementan,
entre cantares recollen.
Cando van, van chorando
os que levan a semente.
Ó viren, veñen cantando
os que traen os monllos.
Os que entre bágoas sementan,
entre cantares recollen.
PROCLAMACIÓN DA PALABRA
RECOLLIDA NA SEGUNDA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS CORINTIOS
Irmáns e irmás:
Levamos ese tesouro en vasos
de barro. E así esa forza tan extraordinaria aparece como forza de Deus, e non
nosa. Apértannos por todas partes, mais non nos esmagan; andamos en apuros mais
non desesperados; andamos perseguidos pero non abandonados; derrúbannos pero
non nos rematan. Por todas partes levamos no noso corpo a morte de Xesús, para
que a vida de Xesús se manifeste tamén no noso corpo. Porque a nós, estando
vivos, entrégannos decote á morte por causa de Xesús, para que tamén a vida de
Xesús se manifeste na nosa carne mortal. E así a morte actúa en nós, e a vida
en vós.
Mantendo, sen embargo, o mesmo
espírito de fe, segundo o que está escrito ''creo e por iso falo'', tamén nós
cremos e por iso falamos. Porque sabemos que Aquel que resucitou a Xesús nos ha
resucitar tamén a nós con Xesús e nos ha colocar convosco onda El. Todo isto
acontece por causa vosa, de modo que, ó estenderse a gracia, se multiplique o
número dos agradecidos, para gloria de Deus.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO
SEGUNDO MATEO
Achegóuselle a Xesús a nai dos fillos do
Zebedeo cos seus fillos, postrándose para pedirlle algo. El preguntoulle:
© ¿Que
queres?
Respondeulle:
© Manda
que estes dous fillos meus senten un á túa dereita e outro á túa esquerda no
teu Reino.
Respondeulle Xesús:
© Non
sabéde-lo que pedides. ¿Poderedes bebe-lo cáliz que eu teño que beber?
Respondéronlle:
© Podemos.
Xesús replicou:
© O
meu cáliz beberédelo; pero o sentar á miña dereita ou á miña esquerda, iso non
depende de min concedelo: é para quen o meu Pai o ten preparado.
O escoitaren isto os outros
dez, anoxáronse todos cos dous irmáns. Entón Xesús chamou por eles e díxolles:
© Xa
sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan, e os poderosos os asoballan. Pero
entre vós non pode ser así. Nin moito menos: quen queira ser importante, que
sirva ós demais; e quen queira se-lo primeiro, que sexa o máis servicial;
porque o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entrega-la
súa vida en rescate por todos.
PALABRA
DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
© Os apóstolos non subiron ao estrado para dar
un discurso bonito ou quedar ben con ninguén. A súa presenza ante o Sanedrín
era un auténtico choque: non aceptaban as regras dun sistema que silenciaba a
verdade e oprimía a quen tiña menos. Santiago pagou coa súa vida por non calar,
por non ceder. Hoxe, a nosa tentación é converter a fe nun adorno cultural,
nunha tradición que nos fai sentir ben sen obrigarnos a cambiar nada. Pero o
legado de Santiago é unha pedra no zapato: a nosa identidade galega só é
evanxélica se nos empurra a ser incómodos. Se a nosa cultura non levanta a voz
contra a xenofobia, se a nosa lingua non se pon ao servizo de quen ten a boca
tapada polo sistema, entón estamos a gardar o Apóstolo nunha vitrina. Ser
testemuña non é ocupar un posto de honra, é ter a valentía de ser, como el,
unha voz que non se deixa silenciar ante a humillación do irmán e da irmá.
© Paulo ten unha intuición que nos pega de cheo:
"levamos este tesouro en vasos de barro". Non somos mármore
nin granito, materiais que impoñen e que non se deixan tocar. Somos barro. E a
nosa terra, tan nosa, fainos entender isto mellor que ninguén: o barro é a
materia da que estamos feitos, a que nos mancha as mans cando labramos e a que
nos acolle cando rematamos o camiño. Moitas veces, o noso erro é querer
cubrirnos cun verniz de superioridade ou de orgullo; pero ao endurecernos, o
que facemos é rachar antes. A nosa forza real —a que nos permitiu sobrevivir a
tantas crises e emigracións— non nace de crernos inquebrantables, senón de
saber que somos vulnerables. Un vaso de barro só serve se ten oco para o que o
necesita; se o pechamos, deixamos de ser útiles. Por iso, a nosa identidade non
é unha armadura, é a nosa capacidade de ser terra fértil: quen sabe que é
barro, non ten medo a mancharse as mans servindo ao camiñante. Somos tan
pequenos e fráxiles que o tesouro de Deus —a súa luz, a súa acollida— brilla
precisamente porque se deixa ver a través das nosas fendeduras.
© A escena do Evanxeo é un espello onde nos
debemos mirar. A nai dos Zebedeo soñaba con tronos e privilexios para os seus
fillos; é a nosa tentación de sempre: querer mandar, querer destacar, querer
que a nosa cultura e a nosa Igrexa ocupen sempre o lugar central. Pero Xesús,
con esa calma que desarma, revólvenos todo: o "poder" non se mide
pola cantidade de xente que nos obedece, senón pola cantidade de xente á que
somos quen de servir. En Galicia, a "xuntanza" foi sempre o noso
xeito de sobrevivir e de crear comunidade. Pois ben, iso, levado ao Evanxeo, significa
que a nosa pertenza a esta terra obríganos a ser os últimos da fila. Beber o
cáliz de Xesús hoxe non é ir ao martirio lonxano, é ter a humildade de lavar os
pés aos novos camiñantes, de entender o seu relato e de facerlles un oco na
nosa mesa. Se a nosa fe non se traduce en mans ocupadas servindo aos que o
mundo descarta, entón non estamos a seguir a Xesús; estamos a fabricar unha
relixión á nosa medida.
FRATERNIDADE ORANTE
Non
estamos aquí para contemplar o panorama, senón para facernos cargo del.
Seguindo o rastro de Santiago, pedímoslle ao Pai que a nosa presenza neste
mundo teña peso e sentido. Respondemos dicindo:
SEÑOR, QUE A NOSA VIDA SEXA FONTE PARA QUEN
TEN SEDE.
ö Pola Igrexa, hoxe especialmente pola Igrexa
galega; para que deixe de ser un recinto pechado nas súas propias normas e se
converta nunha casa onde quen chega cansado poida beber a dignidade que o mundo
lle nega, OREMOS.
SEÑOR, QUE A NOSA VIDA SEXA FONTE PARA QUEN
TEN SEDE.
ö Para que nas parroquias e nos grupos non nos
limitemos a manter as estruturas, senón que saibamos escoitar as novas sedes,
as novas preguntas e as feridas que moitos agochan na nosa propia veciñanza,
OREMOS.
SEÑOR, QUE A NOSA VIDA SEXA FONTE PARA QUEN
TEN SEDE.
ö Para que saibamos valorar a nosa lingua e a
nosa cultura non como obxectos de museo, senón como sinal de identidade, sendo
conscientes de que son un tesouro que nos foi entregado non para gardar, senón
para transmitir con orgullo a quen chega e a quen vén detrás, OREMOS.
SEÑOR, QUE A NOSA VIDA SEXA FONTE PARA QUEN
TEN SEDE.
Pai,
non permitas que a nosa fe se converta en algo estéril ou decorativo. Que a
nosa vida non sexa un pozo pechado, senón unha fonte viva onde todas as persoas
que buscan sentido poidan atopar un pouco de frescura e acollida. P.X.N.S.
Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Santiago
non é un destino, é a nosa maneira de entender a vida: camiñar, cargar, estar.
Somos
terra de raíces profundas e de historia escrita co esforzo de quen nos
precedeu. Esa é a nosa herdanza: non un tesouro para gardar, senón un servizo
que manter vivo. A nosa lingua e a nosa cultura non son máis que a nosa forma
de ser comunidade, o xeito en que nos recoñecemos e nos estendemos a man.
Na
nosa propia fraxilidade —a de cada persoa que hoxe camiña por esta terra—
atopamos a forza para non quedar paradas nin parados. Non viñemos a acumular,
viñemos a servir.
Que
ao cruzar este limiar, o noso compromiso sexa honrar esa historia: ser fonte,
ser camiño e, sobre todo, ser presenza constante para quen nos rodea.
Comentarios